Πρόληψη ατυχημάτων για όσους παίζουν ποδόσφαιρο

Από τον Εμμανουήλ-Αλέξιο Βερυκοκάκη, Ορθοπεδικό Παίδων, Επιμελητή Παιδο-ορθοπεδικής Κλινικής του Παιδιατρικού Κέντρου Αθηνών

 

Το ποδόσφαιρο είναι το πιο δημοφιλές άθλημα στην Ελλάδα και πολλά παιδιά προπονούνται σε αυτό από μικρή ηλικία. Συνοδεύεται, όμως, από αρκετούς τραυματισμούς που καλό είναι να προλαμβάνονται στο μέτρο του εφικτού. Αυτοί συμβαίνουν κυρίως κατά την διάρκεια του αγώνα και  σπανιότερα  στην προπόνηση. Οι γονείς πρέπει να έχουν υπ’όψιν τους πως το αντιαθλητικό παιχνίδι είναι ο κύριος λόγος των τραυματισμών αυτών. Σκληρά μαρκαρίσματα, αντιαθλητικά τάκλιν έχουν ως αποτέλεσμα βαριές κακώσεις στον αντίπαλο. Για το λόγο αυτό , γονείς και προπονητές οφείλουν να εμφυσήσουν στα νεαρούς αθλητές την έννοια του «ευ αγωνίζεσθαι» από νωρίς. Έτσι, θα τηρούν τους κανόνες του fair play ακόμα κι όταν μεγαλώσουν, οπότε η μεγαλύτερη και δυνατότερη σωματοδομή τους μπορεί να αυξήσει την βαρύτητα του τραυματισμού. Στατιστικά, ο αντιαθλητικός τρόπος παιχνιδιού οδηγεί κυρίως σε κακώσεις αυχένα και κεφαλής , που είναι και οι πιο επικίνδυνες.

Τραυματισμοί που σχετίζονται με το ποδόσφαιρο

Οι αθλητικές κακώσεις διακρίνονται σε 2 κατηγορίες :

α. οξείς τραυματισμοί, όπως τα κατάγματα, οι μυϊκές θλάσεις, οι βλάβες τενόντων, τα διαστρέμματα και η διάσειση. Δεν είναι σπάνια και η ρήξη του προσθίου χιαστού στους εφήβους. Παρατηρείται, μάλιστα, συχνότερα στα κορίτσια εξαιτίας ορμονικών παραγόντων, ανατομίας και νευρομϋικού συντονισμού.

β. τραυματισμοί από υπέρχρηση στα πόδια. Οι κακώσεις, αυτές, είναι αποτέλεσμα επαναλαμβανόμενης καταπόνησης του παιδικού σκελετού, στην διάρκεια του χρόνου, όπως η τενοντίτιδα του επιγονατιδικού (Jumper’s Knee) και η οστεοχονδρίτιδα του κνημιαίου κυρτώματος ( Osgood-Schlatter).

Διάσειση στο ποδόσφαιρο

Η διάσειση είναι συχνή στο ποδόσφαιρο και αυτό κυρίως οφείλεται στις κεφαλιές. Δεν είναι τόσο το χτύπημα της μπάλας με το κεφάλι που προκαλεί διάσειση, όσο η πρόσκρουση του κεφαλιού στο κεφάλι  του αντιπάλου κατά την διεκδίκηση της κεφαλιάς. Σπανιότερα το λάκτισμα στο κεφάλι του αντιπάλου οδηγεί σε διάσειση, ενώ στους τερματοφύλακες, η σύγκρουση με το δοκάρι είναι, επίσης, πηγή κινδύνου. Και πάλι, αυτό το είδος τραυματισμού είναι συχνότερο στα κορίτσια.

Οι περισσότερες έρευνες συγκλίνουν στο εξής: Οι νεαροί ποδοσφαιριστές να επιχειρούν κεφαλιές μετά  την ηλικία των 12 ετών, διότι τότε έχουν δυναμώσει αρκετά οι μυες του αυχένα και έχει τελειοποιηθεί η τεχνική τους, ώστε να επιχειρούν κεφαλιές με ασφάλεια. Τα προστατευτικά καλύμματα κεφαλής και δοντιών δεν έχει αποδειχθεί να μειώνουν τον κίνδυνο διάσεισης, αντίθετα δημιουργούν μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας.

 

Βασικές αρχές που πρέπει να τηρούνται για πρόληψη των τραυματισμών στο ποδόσφαιρο:

  • Πρέπει να υπάρχει στο χώρο κάποιος εκπαιδευμένος στην Καρδιοαναπνευστική ανάνηψη.
  • Ο αθλητής να απέχει τουλάχιστον 10 εβδομάδες το χρόνο από προπονήσεις και να ασχολείται και με 2ο άθλημα εκτός του ποδοσφαίρου.
  • Αν το παιδί εμφανίσει απώλεια συνείδησης, έμετο ή αίσθημα βάρους στο κεφάλι, οφείλει να σταματήσει την προπόνηση διότι ενδεχομένως να έχει πάθει διάσειση (καταρρίπτεται ο μύθος, ότι για να έχεις διάσειση πρέπει οπωσδήποτε να έχεις απώλεια συνείδησης).
  • Η προπόνηση πρέπει να αρχίζει με ελαφρά αερόβια άσκηση και μυϊκές διατάσεις,  και να τελειώνει πάλι με μυϊκές διατάσεις. Κάθε διάταση να διαρκεί 20-30 δευτερόλεπτα.
  • Ο σωστός εξοπλισμός περιλαμβάνει:

α. παπούτσια με κωνικές τάπες(για γρασίδι),

β. μικρότερου μεγέθους μπάλες για τις μικρές ηλικίες

γ. προστατευτικό ματιών για παιδιά που φορούν γυαλιά