Ήπατος – Χοληφόρων – Παγκρέατος Κέντρο

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Το εξειδικευμένο Κέντρο Ήπατος – Χοληφόρων – Παγκρέατος (ενταγμένο στη Γενική Χειρουργική, την Επεμβατική Ακτινολογία και στις Επεμβατικές Ενδοσκοπήσεις) καλύπτει όλο το φάσμα και όλα τα στάδια των οξειών και χρόνιων νόσων του ήπατος, των χοληφόρων οδών αι του παγκρέατος.

Οι παθήσεις του ήπατος, των χοληφόρων και του παγκρέατος, είναι ένας τομέας της ιατρικής, ο οποίος κατά τα τελευταία χρόνια εμφανίζει εξαιρετική πρόοδο, τόσο σε διαγνωστικό όσο και θεραπευτικό επίπεδο.

Στην πρώτη γραμμή των διεθνών ιατρικών εξελίξεων, αλλά και βαθύς γνώστης της κατάστασης που επικρατεί στην Ελλάδα, το Ιατρικό Διαβαλκανικό Θεσσαλονίκης έκρινε αναγκαία τη δημιουργία Κέντρου Ήπατος – Χοληφόρων και Παγκρέατος.

Το Κέντρο διαθέτει εγνωσμένου κύρους και εμπειρίας ειδικούς ιατρούς, τον πλέον σύγχρονο ακτινοδιαγνωστικό εξοπλισμό, χειρουργική ασφάλεια τριτοβάθμιου νοσοκομείου και άριστο ξενοδοχειακό εξοπλισμό.

ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ

Στο Κέντρο Ήπατος – Χοληφόρων – Παγκρέατος αντιμετωπίζονται όλες οι παθήσεις του ήπατος, των χοληφόρων οδών και του παγκρέατος και οι προσφερόμενες υπηρεσίες αφορούν σε:

  • Check-up (προέλεγχος),
  • διαλογή (screening),
  • διάγνωση (ορολογική, βιολογική, ιολογική, μοριακή, απεικονιστική, ιστολογική),
  • παρακολούθηση – επαγρύπνηση,
  • θεραπευτικές παρεμβάσεις – αντιϊκή αγωγή.

Ειδικότερα, στο κέντρο αντιμετωπίζονται οι παρακάτω παθήσεις:

  • πρωτοπαθείς και δευτεροπαθείς όγκοι του ήπατος,
  • καλοήθεις όγκοι του ήπατος,
  • εχινόκοκκοι κύστεις του ήπατος,
  • κυστικές βλάβες του ήπατος,
  • κίρρωση ήπατος,
  • χολαγγειοκαρκίνωμα της πύλης του ήπατος και του περιφερικού τμήματος του χοληδόχου πόρου,
  • νεοπλάσματα χοληδόχου κύστεως,
  • χολολιθίαση, λιθίαση χοληδόχου πόρου, ενδοηπατική λιθίαση – Κύστεις του χοληδόχου πόρου,
  • κακώσεις χοληφόρων,
  • καλοήθεις και κακοήθεις όγκοι του παγκρέατος,
  • κυστικοί όγκοι παγκρέατος,
  • παγκρεατίτις(οξεία, χρόνια),
  • ενδοκρινικοί όγκοι (παγκρέατος, επινεφριδίων),
  • προετοιμασία για ένταξη ασθενών με ηπατική ανεπάρκεια προς μεταμόσχευση ήπατος,
  • αντιμετώπιση επιπλοκών μετά από Μεταμόσχευση ήπατος.

Η διαγνωστική διερεύνηση των παθήσεων του ήπατος, των χοληφόρων και του παγκρέατος, τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί σε τέτοιο επίπεδο, ώστε να προλαμβάνονται ή το λιγότερο να διαγιγνώσκονται πρώιμα και να αντιμετωπίζονται θεραπευτικά έγκαιρα, με συντηρητικές ή επεμβατικές μεθόδους και θεαματικά αποτελέσματα.

Ακόμη και η μεταστατική νόσος του ήπατος εάν αντιμετωπισθεί με μεθοδικότητα και ανάλογη επεμβατικότητα, όπως με τη σύγχρονη μέθοδο των εμβολισμών, δίνει στον ασθενή υψηλά ποσοστά πιθανότητας μακράς επιβίωσης ή και πλήρους ίασης.

Οι κακοήθεις παθήσεις των εξωηπατικών χοληφόρων – που παλαιότερα θεωρούνταν παθήσεις χωρίς πιθανότητα ίασης – σήμερα, με τη δυνατότητα ριζικών επεμβάσεων και συμπληρωματικών θεραπειών, παρουσιάζουν ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Για την αποκατάσταση των κακώσεων των χοληφόρων, οι οποίες προκαλούνται κατά τη διενέργεια χολοκυστεκτομής -είτε ανοικτής είτε λαπαροσκοπικής- απαιτείται τεράστια εμπειρία και μεθοδικότητα. Αντιθέτως, η κακή αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων, μπορεί να οδηγήσει σε ηπατική ανεπάρκεια.

Λειτουργία                                                                                                                          

Η υψηλή εξειδίκευση που απαιτείται για τη λειτουργία του Κέντρου, αντιμετωπίζεται κατά τα πλέον σύγχρονα και ασφαλή διεθνή πρότυπα.

Το Κέντρο λειτουργεί με την ευθύνη της ομάδας τριών διακεκριμένων και άκρως εξειδικευμένων καθηγητών της Χειρουργικής, της Γαστρεντερολογίας και της Ακτινολογίας και πλαισιώνεται από συνεργάτες ογκολόγους, παθολογοανατόμους, ακτινοθεραπευτές και εξειδικευμένους αναισθησιολόγους και εντατικολόγους.

Στην Ομάδα του Κέντρου Ήπατος – Χοληφόρων – Παγκρέατος συμμετέχει ογκολόγος με υψηλή εξειδίκευση στην ογκολογία του ήπατος των χοληφόρων και του παγκρέατος που λαμβάνει μέρος σε κάθε συνεδρία, προκειμένου να επιτυγχάνεται η πολύπλευρη και χωρίς καθυστέρηση διερεύνηση του κάθε περιστατικού ξεχωριστά.

Το Παθολογοανατομικό Εργαστήριο διαθέτει το σύνολο του απαιτούμενου εξοπλισμού για ανοσοϊστοχημικές μελέτες και ταχείες βιοψίες από παθολογοανατόμους έμπειρους και εξειδικευμένους.

Στο ειδικό εξωτερικό ιατρείο του Κέντρου Ήπατος – Χοληφόρων – Παγκρέατος, το οποίο λειτουργεί καθημερινά, οι ασθενείς υποβάλλονται σε όλες τις απαιτούμενες εξετάσεις χωρίς καθυστέρηση και αμέσως γίνεται η εκτίμηση του προτεινόμενου θεραπευτικού μοντέλου από την Ομάδα των ειδικών ιατρών.

Σε επείγοντα περιστατικά, τα οποία διαπιστώνεται ότι αφορούν παθήσεις ήπατος – χοληφόρων – παγκρέατος, οι εφημερεύοντες ιατροί του Διαβαλκανικού ενημερώνουν άμεσα το Κέντρο, το οποίο επιλαμβάνεται της θεραπείας.

Το Ενδοσκοπικό Εργαστήριο είναι πλήρως εξοπλισμένο για διαγνωστικές ενδοσκοπικές εξετάσεις και επεμβατικές ενδοσκοπήσεις.

Οι 18 Χειρουργικές αίθουσες του Ιατρικού Διαβαλκανικού είναι εξοπλισμένες με συσκευές Ultracision, Ligasure, RF(Ραδιοσυχνοτήτων), αυτομετάγγισης, ταχείας έγχυσης υγρών καθώς και φορητές ακτινολογικές μονάδες.

Η Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ), διαθέτει ειδικούς θαλάμους για τους ασθενείς του Κέντρου Ήπατος – Χοληφόρων – Παγκρέατος (μεγάλες χειρουργικές επεμβάσεις).

    ΠΑΘΗΣΕΙΣ

    Η αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ και οι συνέπειες του έχουν καταγραφεί εδώ και χρόνια στις δυτικές χώρες.

    Παθολογικές καταστάσεις προκαλούμενες από τη χρήση της αλκοόλης εμφανίζονται ακόμη και μεταξύ όσων θεωρούνται ως ήπιοι ή μέτριοι πότες (μικρή , καθημερινή κατανάλωση στο σπίτι ή μετά τη δουλειά, τα σαββατοκύριακα με την παρέα κ.λπ.).

    Αυτό πολλές φορές σχετίζεται με την οικογενειακή προδιάθεση του κάθε ανθρώπου, την ηλικία έναρξης, το φύλο και τα χρόνια της χρήσης.

    Συχνότερα το πρόβλημα εμφανίζεται με τη μορφή ηπατίτιδας, δηλαδή φλεγμονής στο συκώτι, αλλά πολλές φορές εξελίσσεται σε κίρρωση.

    Έχει φανεί σε μελέτες ότι χωρίς ιατρική συμβουλή και υποστήριξη το πρόβλημα του αλκοόλ παραμένει στο 70-80% των περιπτώσεων.

    Στον Ελληνικό χώρο μεγάλος αριθμός ασθενών αναζητά βοήθεια για νοσήματα που σχετίζονται με την κατανάλωση αλκοόλ, όπως ηπατοπάθειες, καρδιοπάθειες, καρκίνος, άνοια, ατυχήματα εργατικά ή αυτοκινητιστικά, κ.λπ., χωρίς συνήθως να αντιμετωπίζεται σωστά το κυρίαρχο ζήτημα που είναι η διακοπή του αλκοόλ.

    Στον τομέα της αλκοολικής ηπατοπάθειας εμφανίζονται νέες υποστηρικτικές φαρμακευτικές θεραπείες αλλά και καινούργια μοντέλα για καλύτερη αντιμετώπιση στον τομέα ψυχολογικής ενίσχυσης με την εφαρμογή της γνωστικής και συμπεριφορικής θεραπείας.

    Οι ιοί της ηπατίτιδας αποτελούν τη συχνότερη αιτία ηπατίτιδας παγκοσμίως. Οι κύριοι ιοί της ηπατίτιδας είναι πέντε, οι A, B, C, D, E. Οι ιοί ηπατίτιδας Β και C προκαλούν χρόνια νόσο σε εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους και αποτελούν τη συχνότερη αιτία κίρρωσης και καρκίνου του ήπατος.

    Οι ιοί ηπατίτιδας A και E προκαλούνται συνήθως από την κατανάλωση μολυσμένων τροφών ή νερού. Οι ιοί ηπατίτιδας B, C και D μεταδίδονται παρεντερικά μέσω των μολυσμένων υγρών του σώματος.

    Η οξεία ηπατίτιδα εμφανίζεται λίγες εβδομάδες έως μήνες μετά την είσοδο του ιού της ηπατίτιδας στο ανθρώπινο σώμα. Τα κύρια συμπτώματα οξείας ηπατίτιδας είναι έντονη αδυναμία, καταβολή, ανορεξία, ναυτία, έμετοι, διάρροιες, μυαλγίες, αίσθημα βάρους στο δεξιό άνω τμήμα της κοιλιάς, αρθραλγίες, πονοκέφαλος, πυρετός, ενώ κάποιοι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν ίκτερο, σκοτεινόχρωμα ούρα, αποχρωματισμό κοπράνων. Μερικές φορές δεν υπάρχουν καθόλου συμπτώματα οξείας ηπατίτιδας ή είναι πολύ ήπια.

    Χρόνια ιογενής ηπατίτιδα προκαλείται από τους ιούς της ηπατίτιδας Β, C και D κι αναπτύσσεται στους ασθενείς που το αμυντικό τους σύστημα δεν κατορθώνει να αποβάλλει τον ιό. Στους ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα, παρά την έλλειψη συμπτωμάτων πολλές φορές, η ύπαρξη του ιού εξακολουθεί να προκαλεί φλεγμονή και να καταστρέφει το ήπαρ. Αποτέλεσμα της χρόνιας ηπατίτιδας είναι η ανάπτυξη ινώδους ιστού (ουλή) μέσα στο ήπαρ. Εάν τα τρία τέταρτα του ήπατος μετατραπούν σε ινώδη ιστό, το ήπαρ δεν είναι πια σε θέση να λειτουργήσει σωστά, κατάσταση που ονομάζεται κίρρωση.

    Οι σημαντικότεροι 5 ιοί της ηπατίτιδας έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

    Η Ηπατίτιδα Α (Hepatitis A virus, HAV) είναι μία οξεία, συνήθως αυτοπεριοριζόμενη νόσος. Ο ιός της ηπατίτιδας Α έχει παγκόσμια κατανομή. Η Ηπατίτιδα Α μεταδίδεται κυρίως με την κατανάλωση τροφής ή νερού που έχουν έρθει σε επαφή με κόπρανα ατόμου που πάσχει από ηπατίτιδα Α. Η ηπατίτιδα Α είναι καλοήθης νόσος, αυτοπεριοριζόμενη σε μερικές εβδομάδες και ποτέ δεν οδηγεί σε χρόνια ηπατίτιδα. Για την ηπατίτιδα Α υπάρχει αποτελεσματικό και ασφαλές εμβόλιο. Απαιτούνται 2 δόσεις με μεσοδιάστημα 6 μηνών που επιτυγχάνουν προστασία για μεγάλο χρονικό διάστημα (20 χρόνια).

    Ο ιός της Ηπατίτιδας B (Hepatitis B virus HBV) προκαλεί οξεία ηπατίτιδα με εμφάνιση ίκτερου, σε περισσότερα από 10% των παιδιών ηλικίας κάτω των 5 ετών και σε 30-50% των ενηλίκων, ενώ οι υπόλοιπες περιπτώσεις ηπατίτιδας Β δεν εμφανίζουν κανένα σύμπτωμα. Ως χρόνιος φορέας ηπατίτιδας Β ορίζεται κάποιος που συνεχίζει να έχει τον ιό στο αίμα του για διάστημα μεγαλύτερο από 6 μήνες. Για την ηπατίτιδα Β υπάρχει ασφαλές κι αποτελεσματικό εμβόλιο. Χορηγείται σε 3 δόσεις ενδομυϊκά (0,1 και σε 6 μήνες).

    Όπως προαναφέρθηκε η μετάδοση της Ηπατίτιδας Β γίνεται με τα υγρά του σώματος. Μητέρες με ηπατίτιδα Β μπορεί να μεταδώσουν τη νόσο στα παιδιά τους κατά τη διάρκεια του τοκετού. Η χορήγηση ειδικής σφαιρίνης (HBIG) και του εμβολίου της ηπατίτιδας β στο νεογνό κατά τη διάρκεια του πρώτου εικοσιτετραώρου μειώνει θεαματικά την πιθανότητα μετάδοσης της Ηπατίτιδας Β (προστασία άνω του 90-95%).

    Ο ιός της Ηπατίτιδας C (Hepatitis C virus, HCV) αποτελεί έναν από τους κυριότερους παράγοντες χρόνιας ηπατοπάθειας, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα. Εμβόλιο για την ηπατίτιδα C ΔΕΝ υπάρχει

    Ο ιός της Ηπατίτιδας D (Hepatitis D virus, HDV) συνδέεται επιδημιολογικά με τον ιό της ηπατίτιδας Β και απαιτεί την παρουσία του τελευταίου για την εκδήλωση λοίμωξης. Ο εμβολιασμός για την ηπατίτιδα Β προστατεύει και από λοίμωξη με τον ιό HDV.

    Η Ηπατίτιδα Ε (Hepatitis E virus, HEV) είναι υπεύθυνη για επιδημίες που συμβαίνουν σε αναπτυσσόμενες χώρες. Η τήρηση των κανόνων υγιεινής αποτελεί το μοναδικό τρόπο προστασίας από την ηπατίτιδα Ε.

    Η φαρμακευτική ή τοξική ηπατίτιδα προκαλείται από την αντίδραση κάποιων φαρμάκων και τροφών στο συκώτι μας. Τα συμπτώματα τοξικής ηπατίτιδας πρέπει εγκαίρως να αναγνωρίζονται και να παρακολουθούνται με τακτικές εξετάσεις αίματος γιατί μπορεί να οδηγήσουν σε σοβαρή βλάβη του ήπατος.

    Η αυτοάνοση ηπατίτιδα, η πρωτοπαθής χολική κίρρωση και η πρωτοπαθής σκληρυντική χολαγγειίτιδα είναι ασθένειες του αμυντικού συστήματος του οργανισμού μας που προσβάλουν το συκώτι, το σύστημα της χολής και των χοληφόρων αγγείων.

    Η συχνότητα τους συνεχώς αυξάνεται τα τελευταία χρόνια.

    Σήμερα υπάρχουν αλλά και συνεχώς εμφανίζονται καινούργια φάρμακα για την αντιμετώπιση όλων των μορφών ηπατίτιδας. Σημαντικό βήμα αποτελούν τα νέα φάρμακα για την αντιμετώπιση της ηπατίτιδας Β και C που επιτυγχάνουν υψηλά ποσοστά θεραπείας που φτάνουν το 80%.

    Ηπατίτιδες

    Υπάρχουν παθήσεις που προκαλούν τη δημιουργία θρόμβων στο αίμα με συνέπεια την απόφραξη των αγγείων του συκωτιού και την εμφάνιση πόνου στην κοιλιά, διόγκωσης ή και αιμορραγίας. 

    Η θρόμβωση της πυλαίας φλέβας και των ηπατικών φλεβών χρειάζονται ειδικές, απεικονιστικές και αιματολογικές εξετάσεις και άμεση θεραπευτική αντιμετώπιση.

    Το πάγκρεας είναι σημαντικός και σύνθετος μεικτός αδένας του πεπτικού συστήματος μήκους περίπου 15 εκατοστών και βρίσκεται πίσω από το στομάχι.

    Το πάγκρεας παράγει και τροφοδοτεί τον οργανισμό μας με πολλές ορμόνες, όπως η ινσουλίνη, το γλυκαγόνο και η αυξητική ορμόνη. Επίσης, παράγει το παγκρεατικό υγρό για την πέψη, πλούσιο σε ένζυμα που συμμετέχουν στην απορρόφηση λιπιδίων, πρωτεϊνών και υδατανθράκων.

    Το πάγκρεας αποτελείται από τέσσερα ανατομικά τμήματα: κεφαλή, αυχένας, σώμα και ουρά.

    Επιδημιολογικά στοιχεία καρκίνου παγκρέατος

    Ο καρκίνος του παγκρέατος προσβάλει κατά κανόνα άτομα τα οποία βρίσκονται στην 7η με 8η δεκαετία της ζωής τους και προσβάλει και τα δυο φύλλα εξίσου.

    Ο καρκίνος του παγκρέατος αποτελεί την τέταρτη αιτία θανάτου από όλα τα κακοήθεις νεοπλάσματα στο πληθυσμό του δυτικού κόσμου και της Αμερικής, κυρίως στο ανδρικό πληθυσμό.

    Η βαρύτητα της νόσου εξαρτάται από το στάδιο που βρίσκεται ο καρκίνος, από την έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία, αλλά και από τη θέση που προσβάλει ο καρκίνος (κεφαλή, σώμα ή ουρά του παγκρέατος).

    Βασικοί παράγοντες που συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του παγκρέατος είναι:

    • Το κάπνισμα, το οποίο έχει συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο, παρόλο που η συσχέτιση είναι μικρή.
    • Η αυξημένη κατανάλωση λίπους και το μεγάλο σωματικό βάρος αυξάνουν, επίσης, τον κίνδυνο του καρκίνου.
    • Χημικοί παράγοντες, όπως ναφθυλαμίνη και βενζυδίνη, σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης του καρκίνου του παγκρέατος.
    • Το ιστορικό χρόνιας παγκρεατίτιδας και έναρξης σακχαρώδους διαβήτη κατά την ενήλικη ζωή (πρόσφατο ιστορικό λιγότερα από δυο έτη), σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του παγκρέατος.

    Συμπτωματολογία καρκίνου παγκρέατος

    Ανάλογα με την εντόπιση της νόσου -κεφαλή, σώμα, ούρα- ο καρκίνος δίνει διαφορετική συμπτωματολογία, η οποία περιλαμβάνει απώλεια βάρους, ίκτερο (κεφαλή παγκρέατος), στεατόρροια, κοιλιακό ή οσφυϊκό άλγος (σώμα ή ουρά παγκρέατος), δυσπεψία, ναυτία και ενδεχομένως κατάθλιψη.

    Η οξεία παγκρεατίτιδα, χωρίς εμφανή αιτία, αποτελεί υποψία της νόσου. Ομοίως, ισχυρή υποψία αποτελεί και η αιφνίδια εμφάνιση σακχαρώδους διαβήτη, σε ασθενείς άνω των 50 ετών, χωρίς οικογενειακό ιστορικό.

    Διάγνωση καρκίνου παγκρέατος

    Κλινική Εξέταση

    Αυτή συνήθως δε βοηθάει σημαντικά στην τελική διάγνωση του καρκίνου στο πάγκρεας, εκτός από τις περιπτώσεις όπου παρατηρούνται εμφανή συμπτώματα, όπως π.χ. ίκτερος.

    Υπερηχογραφικός έλεγχος

    Ο υπερηχογραφικός έλεγχος αποτελεί το πρώτο βήμα στη διάγνωση καρκίνου παγκρέατος, αναδεικνύει τη διάταση του χοληδόχου και του παγκρεατικού πόρου και την ύπαρξη χωροκατακτητικής εξεργασίας.

    Αξονική τομογραφία (CT)

    Αυτή η εξέταση δίνει πληροφορίες για την εξαιρεσιμότητα του όγκου. Η Μαγνητική Τομογραφία (MRI), επίσης, χρησιμοποιείται για το ίδιο σκοπό.

    Η ενδοσκοπική παλίνδρομη και η μαγνητική χολαγγειοπαγκρεατογραφίας (MRCP) γίνονται σε ασθενείς τους οποίους δεν αναδεικνύεται σαφή μάζα.

    Το ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα και η λαπαροσκοπική χειρουργική συμβάλουν τόσο στη διάγνωση όσο και στη σταδιοποίηση της νόσου, όταν αυτή είναι υπαρκτή.

    Θεραπεία καρκίνου παγκρέατος

    Για τη θεραπεία του καρκίνου του παγκρέατος, ισχύει ο ίδιος κανόνας για όλους τους καρκίνους, όσο νωρίτερα τόσο καλύτερο είναι το αποτέλεσμα της χειρουργικής επέμβασης.

    Η πρόληψη στην ομάδα αυξημένου κινδύνου (αιφνίδια εμφάνιση σακχαρώδους διαβήτη και η ανεξήγητη οξεία παγκρεατίτιδα), αποτελεί το πρώτο σοβαρό βήμα και για την έγκυρη διάγνωση και θεραπεία του καρκίνου του παγκρέατος με αποτέλεσμα τη μείωση της θνησιμότητας από αυτήν τη νόσο.

    Η χειρουργική αφαίρεση του όγκου από το πάγκρεας είναι η μόνη θεραπευτική επιλογή, η οποία δυνητικά μπορεί να οδηγήσει στην ίαση.

    Η αντιμετώπιση του καρκίνου του παγκρέατος αποτελεί ένα πολυσύνθετο πρόβλημα, λόγω της καθυστερημένης διάγνωσης, της ανάγκης εξειδικευμένης χειρουργικής αντιμετώπισης, του μεγάλου αριθμού υποτροπών και της περιορισμένης επιβίωσης.

    Οι αποφάσεις για τη θεραπεία και την εξαιρεσιμότητα του όγκου θα πρέπει, σύμφωνα με τις διεθνείς οδηγίες (NCCN guidelines), να λαμβάνονται από χειρουργούς εξειδικευμένους στη χειρουργική του παγκρέατος, που έχουν να επιδείξουν την ανάλογη εμπειρία και παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά εξαιρεσιμότητας, ακόμα και σε περιπτώσεις που παλαιότερα θεωρούνταν ανεγχείρητες, όπως όταν υπάρχει διήθηση της πυλαίας φλέβας ή του μεγάλου μεγέθους του όγκου.

    Οι περιπτώσεις με παρουσία απομακρυσμένων μεταστάσεων αντιμετωπίζονται κατευθείαν από τον ογκολόγο, σε συνεργασία με επεμβατικό ακτινολόγο, για την ανακούφιση των προβλημάτων, όπως ο ίκτερος και η δωδεκαδακτυλική απόφραξη.

    Η εξαιρεσιμότητα του όγκου στο πάγκρεας πλέον χαρακτηρίζεται καλύτερα από την απουσία αντενδείξεων για την εκτομή αυτού, οι οποίες είναι:

    • Ο όγκος περιβρογχίζει τα αγγεία του κοιλιακού άξονα ή την άνω μεσεντέριο αρτηρία περισσότερο από 180 μοίρες.
    • Πλήρης θρόμβωση της πυλαίας φλέβας.
    • Απομακρυσμένες μεταστάσεις.

    Αξίζει να σημειωθεί ότι πλέον η διήθηση της πυλαίας φλέβας έως και 50% δεν αποτελεί αντένδειξη, καθώς μπορεί να γίνει εκτομή του διηθημένου τμήματος και αποκατάσταση με φλεβικό ή συνθετικό μόσχευμα.

    Θα πρέπει να σημειωθεί, επίσης, ότι η επιλογή των ασθενών για χειρουργική επέμβαση θα πρέπει να βασίζεται στην πιθανότητα ίασης, όπως αυτή ορίζεται και από την πλήρη και σε καθαρά όρια εξαίρεση του νεοπλάσματος. ʼλλοι παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν την ιατρική απόφαση αποτελούν τα συνοδά νοσήματα του ασθενούς και η φυσική του κατάσταση.

    Οι χειρουργικές επεμβάσεις για τον καρκίνο του παγκρέατος διακρίνονται στην κλασική παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή (Whipple) για τους όγκους της κεφαλής του παγκρέατος και του φύματος του vater, στην περιφερική αλλά και στην ολική παγκρεατεκτομή, ανάλογα με την εντόπιση και το μέγεθος του νεοπλάσματος.

    Λιγότερο εκτεταμένες επεμβάσεις για τον καρκίνο του παγκρέατος αναφέρονται στη διεθνή βιβλιογραφία, για περιορισμένο αριθμό ασθενών, με μικρού μεγέθους όγκους και χαμηλής κακοήθειας, όπως η εκπυρήνιση ενός ινσουλινώματος με τη βοήθεια διεγχειρητικού υπερηχογραφήματος. Τροποποιήσεις των παραπάνω επεμβάσεων αποτελούν: η παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή με διατήρηση του πυλωρού και η παγκρεατεκτομή με διατήρηση του δωδεκαδακτύλου ή του σπληνός.

    Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας που παίζει ρόλο τόσο στη συνολική επιβίωση του ασθενούς, όσο και στον έλεγχο της τοπική υποτροπής, αποτελεί η αφαίρεση των λεμφαδένων του περινευριδιακού αλλά και του περιαγγειακού ιστού της περιοχής.

    Ο μέσος όρος νοσηλείας μετά από παγκρεατοδωδεκαδακτυλεκτομή είναι μικρότερος από δύο εβδομάδες, ενώ για την περιφερική μία εβδομάδα.

    Οι ασθενείς που αντιμετωπίζονται σε τμήματα χειρουργικής παγκρέατος εμφανίζουν υψηλότερα ποσοστά επιβίωσης, χαμηλότερο ποσοστό επιπλοκών και θνητότητας.

    Ο πρωτοπαθής καρκίνος του ήπατος αποτελεί πιθανή εξέλιξη μίας χρόνιας ηπατοπάθειας με ή χωρίς κίρρωση.

    Η έγκαιρη διάγνωση καρκίνου του ήπατος αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο για τη θεραπεία. Για το λόγο αυτό ο ηπατολόγος θα μας ζητήσει τακτική παρακολούθηση που δεν πρέπει να παραβλέπουμε.

    Στον τομέα της θεραπείας πρέπει να γνωρίζουμε ότι η έγκαιρη διάγνωση καρκίνου του ήπατος αποτελεί σημαντικό εργαλείο γιατί διευκολύνει τον ασθενή και το γιατρό στο να επιτύχουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

    Για να επιτευχθεί αυτό είναι πολύ σημαντικό όποιος έχει πρόβλημα με το συκώτι του να συμβουλεύεται έγκαιρα τον ηπατολόγο και να ακολουθεί τις οδηγίες του.

    Τα τελευταία χρόνια εφαρμόζονται πολλές νέες μέθοδοι για τη διάγνωση και αντιμετώπιση των παθήσεων του ήπατος.

    Ο πρωτοπαθής καρκίνος του ήπατος αντιμετωπίζεται σήμερα με αρκετές μεθόδους. Οι κυριότερες επεμβατικές μέθοδοι αντιμετώπισης καρκίνου ήπατος είναι η χειρουργική αφαίρεση του όγκου, και η νέκρωση με χημειοεμβολισμό ή ραδιοσυχνότητες.

    Υπάρχουν, επίσης, καινούρια φάρμακα με σημαντικά αποτελέσματα.

    Η σωστή διαχείριση ενός ασθενούς με καρκίνο του ήπατος προϋποθέτει τη λήψη θεραπευτικών αποφάσεων από συμβούλιο ιατρών που εκτός του ηπατολόγου και του χειρουργού ήπατος περιλαμβάνει ιατρό ογκολόγο και ακτινολόγο.

    Η γκάμα των ηπατικών νοσημάτων είναι μεγάλη όπως και το εύρος των θεραπευτικών παρεμβάσεων. Για το λόγο αυτό η σύγχρονη αντιμετώπιση ασθενών με ηπατικά νοσήματα απαιτεί την ύπαρξη μίας εξειδικευμένης και έμπειρης ομάδας ιατρών.

    Όλες οι ασθένειες που αναφέραμε μπορεί, μετά από χρόνια, να δημιουργήσουν ουλές στο συκώτι, δηλαδή κίρρωση ήπατος.

    Η κίρρωση ήπατος επηρεάζει τη λειτουργία του συκωτιού με αποτέλεσμα να εξελίσσεται σε ηπατική ανεπάρκεια.

    Τα προβλήματα του ασθενούς με ηπατική ανεπάρκεια είναι πολλαπλά και για να διατηρείται το καλό επίπεδο ζωής χρειάζεται τακτική παρακολούθηση και σωστή φαρμακευτική αγωγή.

    Ο ασθενής με ηπατική ανεπάρκεια συχνά αντιμετωπίζει και καταστάσεις που χρειάζονται νοσηλεία, όπως η εγκεφαλοπάθεια (αλλαγές στη συμπεριφορά έως και κώμα), ο ασκίτης (το υγρό στην κοιλιά) και η αιμορραγία.

    Στους ασθενείς με κίρρωση είναι δυνατή η μεγαλύτερη επιβίωση και η καλύτερη ποιότητα ζωής. Στον τομέα αυτό έχει επιτευχθεί εξέλιξη στην πρόληψη και αντιμετώπιση επιπλοκών.

    Για παράδειγμα, επείγουσες καταστάσεις, όπως η αιμορραγία από κιρσούς του οισοφάγου, αντιμετωπίζεται σήμερα στο 80% των περιπτώσεων επιτυχώς με ενδοσκοπική θεραπεία.

    Ένα μικρό ποσοστό ασθενών θα χρειαστεί όμως και ειδικές τεχνικές για τον έλεγχο της αιμορραγίας όπως ο εμβολισμός αγγείων.

    Το ήπαρ αποτελεί ιδιαίτερα συνηθισμένη περιοχή ανάπτυξης μεταστάσεων, κυρίως μέσω της αιματικής οδού, πολλών μορφών καρκίνων.

    Οι ηπατικές μεταστάσεις μπορεί να προέρχονται από καρκίνο του παχέος εντέρου, των πνευμόνων, των νεφρών, του μαστού, του παγκρέατος, του στομάχου, των ωοθηκών ή από μελανώματα, σαρκώματα, νευροενδοκρινείς όγκους, όγκους των μαλακών μορίων και άλλους.

    Η χειρουργική θεραπεία των μεταστάσεων στο ήπαρ δεν είναι πάντοτε δυνατή, ενώ η συστηματική χημειοθεραπεία τις περισσότερες φορές δεν έχει την αναμενόμενη ανταπόκριση.

    Σε πολλές από τις περιπτώσεις αυτές υπάρχει απόλυτη ιατρική ένδειξη για τη διενέργεια ενδαρτηριακού χημειοεμβολισμού, μίας σύγχρονης μεθόδου με ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα.

    Για την -παρηγορητικού τύπου- θεραπεία της νόσου χορηγούνται ενδαγγειακά χημειοθεραπευτικοί παράγοντες, που είναι πολύ καλά ανεκτοί από τους ασθενείς.

    Η νοσηλεία διαρκεί συνήθως μία ημέρα και την επομένη ο ασθενής επιστρέφει στο σπίτι του.

    Το τελικό αποτέλεσμα εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως το είδος, ο αριθμός και το μέγεθος των εστιών των όγκων, η εντόπισή του, η γενικότερη κατάσταση της υγείας του ασθενούς, η δυνατότητα επανάληψης του χημειοεμβολισμού και άλλες. 

    Η μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος ή λιπώδες ήπαρ συνίσταται σε αυτό που λέμε απλά «λίπος στο συκώτι».

    Όμως σε σοβαρότερες μορφές η μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος μπορεί να αναπτυχθεί, στεατοηπατίτιδα (φλεγμονή λόγω του λίπους) ή και κίρρωση (ουλές στο συκώτι).

    Η μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος αποτελεί μέρος του μεταβολικού συνδρόμου και περιλαμβάνει παχυσαρκία, διαταραχές χοληστερίνης και τριγλυκεριδίων, σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 και αυξημένη αρτηριακή πίεση.

    Η μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος αποτελεί σημαντικό πρόβλημα αφού η συχνότητα του φτάνει και το 30% στον πληθυσμό.

    Η μη αλκοολική λιπώδης νόσος του ήπατος έχει σημαντική οικογενειακή προδιάθεση και οι οικογένειες ασθενών με λιπώδες ήπαρ πρέπει να ελέγχονται.

    Η σωστή πρόληψη είναι απαραίτητη και μετά από συζήτηση με το γιατρό μας πρέπει να προγραμματιστεί ο απαραίτητος τακτικός έλεγχος (Check up), όπως για παράδειγμα οι τρανσαμινάσες που δείχνουν εάν το συκώτι μας παρουσιάζει πρόβλημα.

    Επίσης μπορούν να προστεθούν και άλλες εξετάσεις που σχετίζονται με παράγοντες κινδύνου, όπως η παχυσαρκία, η κατανάλωση αλκοόλ, η υπέρταση, το οικογενειακό ιστορικό ηπατοπάθειας, οι σεξουαλικές συνήθειες κλπ.

    Αυτό χρειάζεται γιατί συχνά το συκώτι μας έχει πρόβλημα χωρίς να το καταλαβαίνουμε, δηλαδή χωρίς να εμφανίζονται συμπτώματα που θα μας οδηγήσουν στο γιατρό.

    Η μη αλκοολική ηπατοπάθεια θεραπεύεται σήμερα με τη σωστή διατροφική προσαρμογή, αλλά και την κατάλληλη φαρμακευτική υποστήριξη.

    ΓΙΑΤΙ ΕΜΑΣ

    Στο Κέντρο Ήπατος – Χοληφόρων – Παγκρέατος αντιμετωπίζονται όλες οι παθήσεις του ήπατος, των χοληφόρων οδών και του παγκρέατος

    Το Κέντρο διαθέτει εγνωσμένου κύρους και εμπειρίας ειδικούς ιατρούς, τον πλέον σύγχρονο ακτινοδιαγνωστικό εξοπλισμό, χειρουργική ασφάλεια τριτοβάθμιου νοσοκομείου και άριστο ξενοδοχειακό εξοπλισμό.

    Η εμπειρία μας στο χημειοεμβολισμό του ηπατοκυτταρικού καρκινώματος καθώς και των δευτεροπαθών μεταστάσεων του ήπατος, στο Τμήμα Επεμβατικής Ακτινολογίας του Ιατρικού Διαβαλκανικού την τελευταία δεκαετία, περιλαμβάνει περισσότερες από 1.000 επεμβάσεις.

    Τα αποτελέσματά μας είναι διεθνώς αναγνωρισμένα και με ποσοστά επιτυχίας αντίστοιχα ή και υψηλότερα, σε κάποιες περιπτώσεις, των μεγαλύτερων ιατρικών κέντρων διεθνώς.